Mijn verhaal
Van een warme dag in augustus tot ruim een jaar later.
Vijf hersenbloedingen, zes weken onzekerheid voor de mensen om mij heen, en ruim een jaar waarin ik bijna alles opnieuw moest leren.
Kort samengevat
Ik ben er nog. Dit is hoe dat jaar ging.
- Dit verhaal gaat over het eerste jaar na vijf hersenbloedingen.
- Over zes weken van grote onzekerheid voor mijn familie en vrienden.
- Over opnieuw leren praten, lopen, eten en voor mezelf zorgen.
- En over de mensen met wie ik die tijd deelde.
Trainen op een warme dag in augustus
Het was een warme dag in augustus. Ik was aan het trainen voor de halve marathon waaraan ik had besloten mee te doen.
Het laatste wat ik mij herinner
Ik hoorde een knal, liep nog even door, en zakte toen in elkaar. Het laatste wat ik mij herinner, is fel licht in het ziekenhuis.
Daarna werd het zwart.
Wat ik niet weet, en zij wél meemaakten
Maar blijkbaar was ik nog steeds net zo eigenwijs als altijd.
Dezelfde weken, van twee kanten
Wat ik mij herinner
De weken erna zijn weg uit mijn geheugen, gewist.
Wat zij meemaakten
Voor mijn familie en vrienden volgden zes weken van complete onzekerheid. Er is zelfs afscheid van mij genomen. Ik had vijf hersenbloedingen gehad en de artsen waren niet optimistisch.
- 5
- hersenbloedingen
- 6 weken
- onzekerheid voor mijn familie en vrienden
- ruim een jaar
- tot de wereld om mij heen terugkwam
Het lukte mij om niet dood te gaan.
Opnieuw leren wat vanzelf ging
Toen begon een lange, zware revalidatie. Ik kon niet praten, niet lopen, kon nauwelijks zitten, en zelfs eten en drinken moest ik opnieuw leren.
Ik heb me in die periode nooit verward gevoeld, maar achteraf was ik dat natuurlijk wel. Mijn wereld was compleet veranderd en bijna alles moest van nul af aan opnieuw geleerd worden.
Wat er niet meer vanzelf ging
- praten
- lopen
- zitten
- eten
- drinken
Voorzichtig weer op pad
De therapieën volgden elkaar in hoog tempo op. Halverwege januari kon ik voorzichtig weer wat lopen, achter een rollator.
Daar zat ik dan, twintig jaar oud, op pad als een tachtigjarige.
Lotgenoten, applaus en gedeelde overwinningen
Met mijn lotgenoten leefde ik in een soort bubbel: we leerden van en met elkaar, en vierden elke kleine overwinning.
Iedere kleine overwinning
- Een beweging van een hand
- Een stap vooruit
- Een woord dat weer lukte
We applaudisseerden voor elkaar en hielpen elkaar door de moeilijke momenten heen.
Mijn spraak was veranderd; ik klonk vaak alsof ik een avondje goed had doorgezakt, wat gelukkig ook voor de nodige humor zorgde.
Ik was op het diepste punt van mijn leven beland, en toch kijk ik met warmte terug op die tijd. Misschien juist omdat ik hem niet alleen heb doorstaan.
Ruim een jaar later kwam de wereld terug
Stap voor stap, met heel veel doorzettingsvermogen, leerde ik opnieuw lopen, eten, mezelf verzorgen, mijn hand en vingers gebruiken en praten.
Pas ruim een jaar later kwam de wereld om mij heen langzaam weer terug, en verschoof mijn aandacht van de revalidatie naar het leven daarbuiten.
Een bijzondere tijd, achteraf
Ondanks alles wat er is gebeurd, denk ik met een goed gevoel terug aan die periode. Ik moest mezelf in die tijd opnieuw uitvinden: leren wie ik nog was, en wie ik wilde worden.
Als ik langs het revalidatiecentrum rijd, voelt het nog altijd een beetje als thuiskomen.
Mijn toekomst
Mijn verhaal gaat verder
Hier eindigt het jaar waarin ik alles opnieuw moest leren, maar niet mijn verhaal. Op de volgende pagina lees je wie ik nu ben, hoe ik naar het leven kijk en hoe ik mijn toekomst wil invullen.
